Odsłonięcie Tablicy poświęconej Żołnierzom Wyklętym w Lelicach

23 września w Lelicach (gm. Gozdowo) przedstawiciele Okręgu Mazowieckiego Ruchu Narodowego i przedstawiciele Okręgu Mazowieckiego ZŻ NSZ uczestniczyli w odsłonięciu Tablicy poświęconej Żołnierzom Wyklętym. którzy do końca pozostali wierni przysiędze:
– Podporucznik Józef Boguszewski ps . „Lew”, „Janusz”, „Popiołek”, ur. 2 grudnia 1916 r. w Cetlinie, gm. Lelice, pow. Płock.
Po ukończeniu szkoły powszechnej podjął naukę w średniej szkole rolniczej, po czym na ochotnika odbył służbę wojskową w 4 Pułku Strzelców Konnych w Płocku. We wrześniu 1939 r. w stopniu kaprala brał udział w obronie Ojczyzny jako ułan Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Został ciężko ranny podczas walk w okolicach Lwowa gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Po ucieczce z transportu w głąb Sowieckiej Rosji i przedostaniu się do niemieckiej strefy okupacyjnej włączył się w działalność konspiracyjną najpierw Polskiego Związku Powstańczego a następnie od 1942 r. Armii Krajowej jako żołnierz Kedywu w Inspektoracie Płocko-Sierpeckim AK. Uczestniczył w najważniejszych akcjach zbrojnych AK na terenie Inspektoratu. Był jednym z najbardziej zaufanych żołnierzy dowództwa Inspektoratu Płocko-Sierpeckiego i Obwodu Płockiego AK Michała Tomczaka ps. „Bończa” (zamordowanego 9 stycznia 1946 r. przez PPR-owski szwadron śmierci Władysława Rypińskiego oraz Jana Nowaka „Koraba” (skazanego na karę śmierci zamienioną na dożywotnie więzienie w procesie 11 Grupy Operacyjnej NSZ).
Po wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Mazowsza płockiego pozostał w konspiracji czynnie działając w Narodowych Siłach Zbrojnych gdzie objął dowództwo jednego z patroli bojowych Pogotowia Akcji Specjalnych do Walki z Bezprawiem. Od wiosny 1946 r. żołnierz Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, po utworzeniu 11 Grupy Operacyjnej NSZ został szefem dywersji i sabotażu ściśle współpracując z dowódcą 11 Grupy Operacyjnej por. Stefanem Bronarskim.
Podczas rozbicia przez komunistów we wrześniu i październiku 1948 r. struktur sztabu 11 Grupy Operacyjnej ppor. Józef Boguszewski uniknął aresztowania. Po nieudanych próbach nawiązania kontaktu z oddziałami bojowymi wyjechał do Łodzi gdzie ukrywał się do 11 czerwca 1950 r. W wyniku donosu został jednak aresztowany i poddany bestialskiemu śledztwu. W dniu 7 maja 1951 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał ppor. Józefa Boguszewskiego na karę śmierci.
Zamordowany został w przededniu swoich urodzin 1 grudnia 1951 r. w więzieniu na ul. Rakowieckiej w Warszawie o godz. 17:20.

– Podporucznik Stefan Majewski ps. „Szczepan”, „Ekscelencja”, ur. 27 stycznia 1910 r. w Warszawie. Jego rodzina pochodziła z Kurowa. Przed 1939 r. kleryk Seminarium Duchownego w Łomży. W czasie okupacji niemieckiej przez kilka miesięcy delegat Rządu Rzeczypospolitej na teren powiatu Sierpeckiego a następnie żołnierz Kedywu Obwodu Płockiego Armii Krajowej.
Po wkroczeniu wojsk sowieckich nie zaprzestał działalności zbrojnej, podejmując walkę z nowym okupantem. Żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych a od lata 1946 r. żołnierz Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Po utworzeniu 11 Grupy Operacyjnej NSZ został członkiem sztabu i szefem Informacji i Propagandy. Ściśle współpracował z dowódcą 11 Grupy Operacyjnej por. Stefanem Bronarskim redagując wydawany w podziemiu „Mazowiecki Biuletyn Informacyjny”. W połowie 1948 r. uzyskał zgodę Bronarskiego na przerwanie działalności konspiracyjnej i kontynuowanie studiów teologicznych. Wyjechał wówczas do Krakowa gdzie rozpoczął studia na IV roku teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Aresztowany 11 października 1948 r. podczas zajęć na Uniwersytecie (wyprowadzony z zajęć skuty kajdankami w sutannie). Podczas pobytu w więzieniu na ul. 11 listopada w Warszawie poddany niezwykle okrutnemu śledztwu. W dniu 3 lipca 1950 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał ppor. Stefana Majewskiego na karę śmierci.
Zamordowany został 18 stycznia 1951 r. w więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie o godz. 20:35.

– Adam Wojciechowski, rodzina pochodziła ze Zbójna, inżynier, specjalista budowy dróg, przed wojną drogomistrz. W czasie okupacji niemieckiej żołnierz Armii Krajowej. Po wkroczeniu w 1945 r. wojsk sowieckich współpracował z podziemiem jednak nie prowadził działalności zbrojnej. Aresztowany przez UB w dniu 23 września 1948 r. za rzekomą współpracę w czasie okupacji z gestapo. Osadzony w areszcie UB przy ul. 1-go Maja. Zamordowany następnego dnia 24 września 1948 r. Z dokumentów znajdujących się w Archiwum IPN wynika, że „dnia 24 września 1948 r. funkcjonariusz więzienny namawiał Wojciechowskiego do ucieczki z więzienia, a gdy ten uległ namowie został zaszczuty psami a następnie zmaltretowany fizycznie”.

Po Mszy Świętej w intencji Żołnierzy Powstania Antykomunistycznego odbywały się okolicznościowe przemówienia Organizatorów (m.in. władz Gminy, Stowarzyszenia Historycznego im. “11 Grupy Operacyjnej NSZ”) i gości: dyrektora Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL w Warszawie, IPN i Stowarzyszenia Rodzin Żołnierzy Wyklętych. Następnie zostały złożone, wieńce, kwiaty i zapalono lampki oraz odbył się Apel Poległych.

Po głównych uroczystościach wszystkich zaproszono na Piknik Patriotyczny. Serdecznie dziękujemy za otwarte zaproszenie – Proboszczowi Parafii ks. Franciszkowi Kuć; Stowarzyszeniu Historycznemu im. “11 Grupy Operacyjnej NSZ” i władzom Gminy.

Fotorelacja jest dostępna tutaj.