162 rocznica urodzin Jana Ludwika Popławskiego

„Polityka, która osłabia siłę moralną, tęgość charakteru, poczucie odrębności, uczciwość obywatelską – taka polityka chociażby największymi zdobyczami pochlubić się mogła, jest w ostatecznym rezultacie dla narodu zgubna”.

17 stycznia 1854 roku w Bystrzejowicach Pierwszych urodził się jeden z głównych twórców ideologii narodowo-demokratycznej – Jan Ludwik Popławski.

W wieku dwunastu lat rozpoczął edukację w lubelskim gimnazjum. Po trzech latach został z niego wydalony z tzw. „wilczym biletem”- przyczyną tego stała się bójka ze szkolnym kolegą, powszechnie uważanym za szpiega. Jan Ludwik Popławski, nie mogąc uczęszczać do szkoły średniej, samodzielnie przygotował się do matury, którą zdał eksternistycznie w 1872 r.

Podczas swoich studiów na Uniwersytecie Warszawskim należał do patriotycznej organizacji politycznej – Konfederacja Narodu Polskiego. Za udział w spisku Adama Szymańskiego został w 1878 roku aresztowany przez władze carskie na cztery lata. W 1882 powrócił do Warszawy, a od 1886 roku – pod pseudonimem “Wiatr” – publikował swoje teksty w tygodniku “Głos”.

Za udział w manifestacji w setną rocznicę powstania kościuszkowskiego w Warszawie (17 kwietnia 1894) został znów aresztowany i osadzony w cytadeli. Zwolniono go za kaucją rok później. Po wypuszczeniu z więzienia trafił  do Lwowa, gdzie wraz z Romanem Dmowskim poświęcił się wydawaniu czasopisma politycznego – “Przegląd Wszechpolski”. Ponadto publikował także na łamach dwóch tytułów: “Wieku XX” oraz “Słowa Polskiego”.

Jan Ludwik Popławski był jednym z organizatorów struktur Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego w zaborze austriackim. Od 1896 prowadził także miesięcznik “Polak”, wydawany w Krakowie i przeznaczony dla czytelników (głównie warstw ludowych i chłopskich) w zaborze rosyjskim. Później został jednym z założycieli tygodnika “Ojczyzna dla Galicji”.

W swojej twórczości wielokrotnie podkreślał konieczność powrotu do Polski ziem zachodnich, ze szczególnym uwzględnieniem Pomorza z jak najszerszym dostępem do Morza Bałtyckiego. Jan Ludwik Popławski był również jednym z najbardziej zasłużonych działaczy społecznych, zajmujących się sprawą chłopską. Poprzez swoją pracę organiczną oraz pisarstwo uświadamiał masy wiejskie co do ich roli w kształtowaniu się nowożytnego narodu polskiego.

Po rewolucji z lat 1905-1907 na ziemiach Królestwa Polskiego, wrócił do Warszawy i wziął udział w kierowaniu ruchem narodowo-demokratycznym. Zmarł w Warszawie 12 marca 1908 roku.